22 listopada 2017. imieniny: Cecylia, Jonatan, Stefan
Etnografia

Wystawa prezentuje narzędzia i sprzęty związane z uprawą, przechowywaniem i obróbką zbóż w dawnym wiejskim gospodarstwie na Ziemi Drohickiej. Eksponaty pochodzą z okresu od końca XIX .  do połowy XX stulecia, a niektóre używane były jeszcze kilkanaście lat temu. Do I wojny światowej orkę w naszym regionie wykonywano sochą dwupolicową ciągniętą przez parę wołów lub krów zaprzężonych w jarzmo. Socha wyparta została przez pługi, początkowo drewniane ze stalowym lemieszem i odkładnicą, następnie w całości stalowe, wyrabiane w wiejskich kuźniach. Do obsypywania roślin okopowych używano różnego rodzaju radełek, zwanych soszkami. Zestaw narzędzi do uprawy roli uzupełniały całkowicie drewniane brony laskowe lub posiadające konstrukcję drewnianą z stalowymi zębami, drapacze i służące do ubijania ziemi drewniane wały. Zboże siano ręcznie z płachty lub z plecionego naczynia zwanego na Białostocczyźnie sieweńką Podstawowym narzędziem żniwnym był jeszcze w okresie międzywojennym sierp. Kosy były używane przy sianokosach, przy żniwach powszechnie stosowane były dopiero od okresu międzywojennego. Powszechnie zboże młócono cepami, natomiast w bogatszych gospodarstwach stosowano młocarnie napędzane kieratami konnymi. Do przemiału ziarna zbóż używano żaren, których podstawowym elementem konstrukcyjnym były dwa okrągłe kamienie umieszczane w drewnianej obudowie – najczęściej mającej formę kadłuba. Na wystawie można zobaczyć żarna, w których zamiast kamieni zastosowano dwa drewniane kręgi z wbitymi kawałkami żeliwa w powierzchni rozcierającej ziarno (z uwagi na niewielkie pomieszczenie, żarna nie są pokazane w całości). Do rozdrabniania ziarna na kaszę służyły stępy.

Życie na wsi, jego realia, barwa, forma, zwiazane było z codzienną pracą, która pozwalała przetrwać. Praca toczyła się wokół zapewnienia sobie domu, pożywienia i ubrania. Zabiegi te, bedące zjawiskiem pierwotnym, wykonywane były w ramach gospodarki samowystarczalnej, dopiero później na jej bazie powstawały rzemiosła np. ciesielstwo, garncarstwo, piekarnictwo. Istniało więc wtedy na wsi rzemiosło oraz drobna wytwórczość rękodzielnicza.

Życie na wsi możemy badać i nazywać poprzez jego materialne świadectwa. Należy więc zaznaczyć, że podstawowy materiał źródłowy, jaki zgromadziliśmy w dziale etnografia, pochodzi z XIX i XX wieku.

Zbiór muzealiów etnograficznych liczy 131 pozycji inwentarzowych. Muzealia te dokumentują kulturę materialną Gminy Drohiczyn z okresu od końca XIX do lat siedemdziesiątych XX wieku. Wolniejsze tempo przemian gospodarczo-społecznych w północno-wschodniej Polsce sprzyjało pozyskaniu przedmiotów o wartościach muzealnych związanych niemal ze wszystkimi dziedzinami życia ludności wiejskiej. 

Znaczną część zbiorów  stanowią dary przekazywane przez osoby prywatne.