22 listopada 2017. imieniny: Cecylia, Jonatan, Stefan
Muzeum

Przechowywane w muzeum eksponaty pochodzące z wykopalisk archeologicznych potwierdzają stara metrykę grodu, przez które przechodziło kilka szlaków handlowych. Do najciekawszych należą zabytki wczesnośredniowieczne: szklane paciorki sprowadzane z Rusi Kijowskiej, enkolpion o kształcie krzyża z brązu, grzebienie wykonane z poroża jeleni i łosiów, gliniana kostka oraz brązowe bransolety. Drohiczyn był w wiekach średnich znanym ośrodkiem garncarstwa, o czym świadczą zachowane fragmenty naczyń glinianych zdobionych rytymi żłobkami. Muzeum posiada także kolekcję ołowianych plomb z XII, XIII i XIV wieku z wyciśniętymi symbolami, wśród których spotykamy znaki książąt ruskich, m.in. kijowskich i czernihowskich. W gablotach znajdują się także eksponaty z czasów nowożytnych, a wśród nich m.in.gliniane kafle, srebrne kubki czy moździerz z mosiądzu.

W odrebnej sali zgromadzono zbiory etnograficzne: narzędzia rolnicze oraz przedmioty codziennego użytku pochodzące z XIX stulecia i pierwszych dziesięcioleci XX wieku. Możemy oglądać m.in. sochę, sierpy, chomąto, dwojaki, miech kowalski, maselnicę, pojemniki na ziarno, kołowrotki, maglownicę a nawet drewniana pralkę.

 

 W miesiącach letnich (od maja - 30 wrzesień) Muzeum otwarte jest:

Pn- pt. : 9.00 – 17.00
Sob-Nd: 12.30 – 17.30

W PIERWSZĄ NIEDZIELĘ MIESIĄCA - MUZEUM NIECZYNNE

Poza miesiącami letnimi (1 październik – 30 kwiecień), Muzeum otwierane jest po wcześniejszych ustaleniach telefonicznych z Miejsko - Gminnym Ośrodkiem Kultury.

Tel/fax: 85 6557 069

Wejście do Muzeum jest DARMOWE

===============================>> JAK NAS ZNALEŹĆ <<====================
LEPSZA JAKOŚĆ PO KLIKNIĘCIU NA MAPKĘ

 

DROHICZYN - BADANIA ARCHEOLOGICZNE
Widok na przeprawę promową

Drohiczyn - niewielkie miasto w województwie podlaskim - ma bogatą przeszłość. O jego historycznej i dawnej świetności mówią, oprócz widocznych już z dala kościołów, leżące na prawym wysokim brzegu Bugu: Góra Zamkowa i kurchany, położone poza obrębem samego miasta. Ale oprócz tych widocznych śladów znajdują się i ukryte w ziemi szczątki dawnych osad z domostwami o ciekawej zawartości i z budynkami gospodarczymi.. Osady te, jak i Góra Zamkowa, dostarczają wiadomości o najstarszej historii tego ważnego ongiś miasta leżącego na pograniczu polsko-ruskim.

O tej to właśnie historii, do której wiadomości czerpie się z wykopalisk prowadzonych na osadach, jak i o zawartości warstw kulturowych Góry Zamkowej opowiada w swojej książce Krystyna Musianowicz.  Granice czasowe, w których mieścić się będzie ten szkic, to okres od VI do XIII wieku. Wprawdzie pierwsza wzmianka w źródłach pisanych mówiąca o Drohiczynie jako o ważnym punkcie handlowym pochodzi z pierwszej połowy XII wieku, ale zanim to miasto pojawiło się na kartach historii, przeszło już długą drogę rozwoju i miało bogatą przeszłość.

Tak więc w wiekach od VI do IX były tu osady wiejskie zamieszkałe przez niezbyt wielką grupę ludności, która z biegiem czasu, wykorzystując warunki jakie tworzyła wielka arteria wodna — Bug, gromadziła się tu coraz liczniej, by w końcu, gdzieś zapewne we wczesnych fazach XI wieku, dać początek późniejszemu miastu. W XI wieku był tu już usytuowany na wysokim brzegu Bugu, gród, po którym pozostało grodzisko zwane Górą Zamkową, oraz znajdowały się nie obwarowane osady położone w bliskim sąsiedztwie grodu i tworzące z nim jeden organizm miejski.

Grodzisko - Góra Zamkowa

Podłoże geograficzne, na którym rozwijało się osadnictwo, kształtował Bug wraz z całą siecią niewielkich, wpadających doń strumieni. Mielnic-kie stadium postoju lodowca pozostawiło ślady w najbliższej okolicy Drohiczyna. W samym Mielniku występują resztki moreny czołowej z najwyższym jej punktem, tak zwaną Górą Useczną, a Bug płynie tu w przełomowej dolinie o stromych zboczach. Także pod Kleszczelami wznoszą się wysokie żwirowe wzgórza będące resztkami moreny czołowej. W samym Drohiczynie jednak brak jest bezpośrednich śladów działania lodowca, a na kształtowanie się terenu osadniczego wpłynął tu tylko Bug i jego dopływy, po których pozostały suche, głębsze i płytsze jary.

Gleby w okolicach Drohiczyna są przeważnie piaszczyste. Występują   tu   także   lekkie   bielice brunatne i szczerki na glinach i iłach. Należą więc one do gleb gorszych i rolniczo mniej wydajnych, ale łatwych do  uprawy przy ówczesnym stanie rolnictwa. Zróżnicowana  szata  leśna  pokrywała ongiś duże tereny Podlasia. Nad Bugiem rozciągały się lasy przechodzące ku północy i wschodowi w puszcze, które przez nie wydzielające się kompleksy białowieski, knyszyński i inne łączyły się z lasami Litwy, a na północ od Biebrzy i Narwi z puszczami mazurskimi.  Tereny piaszczyste pokryte były głównie sosnami i brzozami, a w niższych partiach porastały je lasy liściaste z bogatym podszyciem. Arterie wodne będące szlakami komunikacyjnymi przecinały kompleksy leśne, a doliny rzeczne stanowiły dogodne tereny osadnicze.

Fot. Sylwester Adamczuk


Ważna rola Bugu — handlowa i osadnicza — zarysowuje się szczególnie wyraźnie w czołowym punkcie Podlasia, czyli w Drohiczynie. Historia jego osadnictwa jest długa. Dzieli się ją na dwa odcinki czasowe, podane już wyżej, a charakteryzujące się dwoma etapami rozwojowymi. Pierwszy, wyrażający się rozproszonym osadnictwem wiejskim i drugi, obejmujący czas przejścia od niego i wytworzenie się organizmu miejskiego, czasy jego rozwoju i świetności. opr.Urszula Tomasik